karınca

Bir gun karinca ekip yemeklerini yuklenmis, cukurlarina donuyormus. Cok calismislar o gun, hatta bir onceki gun ve hatta gectigimiz tum gunlerde.

Ellerindeki ekmegi eve ulastirmak ve ailece yemek icin acele ediyorlarmis. Iclerinden biri daha fazla acele etmis. Oyle ki, ekmek kirintilarinin etrafa sacildigini fark etmemis. Onun icin eve ulasmak ve sicak yuvasinda sevdikleriyle olmak her seyden onemliymis, ekmek kirintilarindan bile.

Sonra yanindaki daha sisman karinca seslenmis, hey, sen, yavasla, tum kirintilari etrafa saciyorsun. Boyle gidersen tependeki tum ekmek ucup gidecek. Hizli olmanin faydasi yok. Dinlememis onu, devam etmis yoluna. Sonucta buyuk parca tepesinde, kirintilari toplamak vakit kaybi olur. Hem belki bu kirinti ekmekler diger tembel karincalara fayda saglar.

Eve yaklastiginda sisman karincayi hatirlamis, soylediklerinin ne kadar gereksiz oldugunu fark etmis.

O evde ve ekmek tepesinde, kirintidan kime ne.